Bieszczady

Bieszczady to wydzielona część zachodnia Beskidow Wschodnich. Położone są miedzy Przełęczą Łupkowską a Przełęczą Wyszykowską. Najwyższy szczyt Bieszczad to Pikuj, który wznosi się na 1405 m n.p.m. i znajduje się na terenie Ukrainy. Najwyższym szczytem po polskiej stronie jest natomiast Tarnica (1346 m n.p.m.). Bieszczady można podzielić na:

  • Bieszczady Zachodnie – znajdujące się na terenie Polski, Słowacji i Ukrainy;
  • Bieszczady Wschodnie – teren Ukrainy.

Bieszczady należą do Beskidów Wschodnich, które są z kolei częścią zewnętrznych Karpat Wschodnich. Pomimo tego, że szczytowe partie zajmują połoniny (nazwa zbiorowisk muraw alpejskich i subalpejskich), to jednak Bieszczady zaliczane są do pasma Beskidów Lesistych a nie Połonińskich. Jest to obszar o niesamowitej roślinności. Góry porośnięte lasem, w których głównym gatunkiem jest buk. Miejsce to, jest jednym z najbardziej dzikich zakątków w Polsce.

Nazwa „Bieszczady” to nazwa pochodząca od ruskiego słowa „Beskid”, które oznacza pogranicze górskie, czyli teren oddzielający Polskę i Ruś od państwa węgierskiego znajdującego się na południu Karpat. Literatura raczy nas stwierdzeniami „świat zbieszczadział” czyli zdziczał, „bieszczadź łez” to z koleju padół łez.

Fauna i flora

Na terenie Bieszczad występuje roślinność i zwierzyna, które są niespotykane w innych miejscach naszego kraju. Jest to jedyne miejsce gdzie możemy zobaczyć węża Eskulapa.

Poza tym nie turyści nie powinni być zdziwieni widząc żubry, jelenie, niedźwiedzie, rysie, wilki czy żbiki. Wspomniane wcześniej lasy bukowe stanowią znakomite schronienie dla podanych wyżej zwierząt, które swobodnie mogą żyć i się rozmnażać. Bieszczady są głównie porośnięte lasem, stanowi on blisko 70% powierzchni tego regionu.

W niektórych partiach górskich wskaźnik ten przekracza 80%. Oprócz wspomnianego buka, który występuje tutaj najbardziej obficie, spotkamy także jodły, olsze szare, sosny, świerki, graby, jawory, modrzewie czy brzozy. Czynnikiem wyróżniającym Bieszczady od innych grup górskich jest specyficzny układ pięter roślinnych. Wyróżnia się zazwyczaj trzy piętra:

  • piętro pogórza,
  • piętro regla dolnego,
  • górna granica lasu.

Pisząc o bieszczadzkiej faunie nie sposób nie wspomnieć o około 230 występujących tutaj gatunków kręgowców nie mówiąc już o bezkręgowcach. Dla turystów największą atrakcją są oczywiście duże ssaki. Bez wątpienia najłatwiej zaobserwować jelenia szlachetnego, który jest ozdobą Bieszczad. Wędrując po Bieszczadach jesienią nie możliwe, abyśmy nie usłyszeli rykowiska jeleni – wtedy też najbliżej można podejść do tych zwierząt.

Bardzo dużo szczęścia trzeba mieć niestety, aby spotkać niedźwiedzia brunatnego, największego polskiego drapieżnika. W chwili obecnej w Bieszczadach żyje około 30 niedźwiedzi tego gatunku – stanowi to prawdopodobnie połową całej polskiej populacji. Nie ma obaw – zwierzęta te nie atakują ludzi, niebezpieczna może być tylko niedźwiedzica z młodymi, jeśli zostanie zaskoczona z bliska. Radzę uważać również na wilki, które nie należą do najbezpieczniej oglądanych tutaj zwierząt.

Klimat

Pogoda tutaj panująca jest bardzo kapryśna. Opady należą tutaj to najbardziej obfitych w Polsce. Największe ich nasilenie przypada na lipiec a więc ten miesiąc teoretycznie odpada. Teoretycznie, bo lipiec to najcieplejszy miesiąc w Bieszczadach i mimo tego, że deszcz może nas znacznie zmoczyć, to jednak ludzie chętnie odwiedzają tereny te właśnie w tym miesiącu, nie przejmując się absolutnie pogodą, ciesząc się wspaniałym krajobrazem. Dodatkowo w miesiącu lipcu nie brakuje amatorów kąpieli w Jeziorze Solińskim. Dzięki wysokim temperaturom, które połączone są z dużą wilgotnością wycieczki są trudne i wymagają sporego wysiłku fizycznego.

Bieszczady to niemal nasze dziedzictwo narodowe. Każdy Polak przynajmniej raz na kilka lat powinien odwiedzić to niesamowicie magiczne miejsce, zaczerpnąć świeżego, górskiego powietrza i zobaczyć to, co w górach najpiękniejsze.